Eragon to zwykły chłopiec żyjący na wsi. Pewnego dnia jego życie odmieniło znalezienie tajemniczego jaja, z którego już wkrótce wykluwa się mały smoczek nazwany później, ze względu na swój kolor, Saphira. O wszystkim dowiaduje się "ten zły", czyli Urgal - razem ze swoimi wojskami bezczelnie morduje wuja Eragona. Ten zaś, pod wpływem uniesienia, zaprzysięga zemstę na zabójcy i staje do walki z hordami nieprzyjaciół. Brzmi jak historia z filmu? Otóż to, Eragon został oparty na filmie o tym samym tytule (ten zaś na książce fantastycznej stworzonej przez Christophera Paoliniego).

Konsola Game Boy Advance oferuje producentom spore pole do popisu - biorąc pod uwagę tytuły, które dotychczas się ukazały, można śmiało stwierdzić, iż kategoria cRPG wyróżnia się wśród nich. A wszystko dlatego, że gier z tego gatunku jest na GBA bardzo mało - może dlatego twórcy Eragona zdecydowali się właśnie na niego? Nie nad tym jednak przyszło mi się zastanawiać. Przejdę do sedna.


W Eragonie znaleźć można wiele cech charakterystycznych dla gatunku, do którego się zalicza. Należy do nich zbieranie doświadczenia przez postacie, wzbijanie się na kolejne poziomy oraz zwiększanie przy tym swoich podstawowych statystyk i umiejętności. Jak wiadomo Eragon to fantastyka - nie mogło więc zabraknąć efektownych czarów i dziwacznych potworów w roli naszych wrogów. Czary są rozmaite, jednak nie każda z dziesięciu postaci, którymi czynami mamy okazję pokierować, potrafi ich używać. Typów magii jest wiele - możemy zadawać bardzo duże obrażenia od ognia, zatruwać przeciwnika, spowalniać go czy niszczyć za pomocą efektownych zaklęć wodnych. Niestety, przeciwnicy odpłacają nam pięknym za nadobne i także atakują nam czarami, na odległość z łuku lub wręcz (zależne od typu oponenta).

Podstawowy układ podczas walki

Walka to czynność, na której spędzamy większość gry. Co chwila trafia się bowiem jakiś wysłannik Urgala - co prawda jest możliwość ucieczki, ale nie zawsze sytuacja na to pozwala. Cała bitwa odbywa się w systemie turowym - właściwie nie dziwię się, bo jest to najlepsze rozwiązanie. Atak wręcz bądź na odległość sprowadza się do kombinacji przycisków A i B - każdy z nich oznacza inny rodzaj ataku. Stosunkowo niewiele różnią się one od siebie, jednak odpowiednio użyte mogą stworzyć zabójcze combo rażące nawet wszystkich przeciwników! Dla przykładu - sterując elfką Arya, po wciśnięciu kombinacji A-B-B-A nasza bohaterka atakuje wybranego przeciwnika, przy czym przy którymś ciosie obrażenia otrzymują wszyscy członkowie przeciwnej drużyny.


Ekwipunek to coś, bez czego żaden porządny wojownik nie może się obejść - czymże byłby Eragon bez niego? Autorzy podzielili go na kilka grup. Możliwe do zjedzenia (tłumaczenie dosłowne :)) to, jak już się można domyślić, grupa, w której znajdują się wszelkie mikstury leczące, wzmacniające oraz jedzenie. Jednym słowem - wszystko to, czego używamy najczęściej, także podczas bitwy. Druga grupa to już właściwy ekwipunek. Znajdziemy w niej wszelkie zbroje i miecze, hełmy i szable. W kolejnych grupach są umieszczane przedmioty o unikatowej wartości.

Podczas gry często znajdujemy skarby. I przeciwników.

Szata graficzna nie zachwyca, choć nie jest może najgorzej. Podczas poruszania się po planszy wszystko jest ładnie i pięknie, jednak gdy dochodzi do walki zaczynają się "komplikacje". W dzisiejszych czasach niedopuszczalny jest wygląd postaci, którego możemy doświadczyć w Eragonie - tutaj bohaterowie są płascy niczym placki, a animacja zaklęć jest wprost karygodna (z drobnymi wyjątkami). Tutaj należy się minus, ale że całość ratuje, jak już powiedziałem, oprawa wizualna widoczna podczas eksploracji terenu - plansze skonstruowane są z pomysłem, a ich fantastyczny wygląd wprawił mnie w osłupienie. Z dźwiękiem jest lepiej (co nie znaczy, że lepiej być nie mogło) - podczas rozgrywki przygrywa nam przyjemna dla ucha melodia, która dość dobrze oddaje klimat gry. A nawet więcej - ona go buduje.


Eragon to gra, która jeszcze przed wydaniem została skazana na sukces. Po takiej zapowiedzi, jaką zdecydowanie jest wspaniała książka i równie ciekawy film, gra po prostu musiała zaimponować. Autorom udało się i stworzyli dobrą grę cRPG - mimo wad, których jej nie brakuje, warto zagrać.