Mario to hydraulik znany głównie z wesołych platformówek, w których należało uwolić księżniczkę z rąk okrutnego Bowsera (nazywanego Kupą). Gra ta przedstawia nowy image tej - jakże miłej - postaci. Tutaj nasz znany Mario oraz jego przyjaciele (i nie tylko) zasiadają za kierownicą i biorą udział w wyścigu o sławę i pieniądze. Tutaj wszystkie chwyty są dozwolone - zrobimy wszystko, żeby wygrać.

Gracze dostali już wiele tego typu wyścigówek - po co jednak zmieniać to, co jest dobre, wciąga i sprzedaje się? No właśnie. Mario Kart 64 potwierdza to stwierdzenie. Już na wstępie można powiedzieć, iż to kolejna mocna produkcja Nintendo z braćmi-hydraulikami na pierwszym planie.


W Mario Kart 64 do wyboru mamy kilka postaci. Jesteśmy w stanie pokierować poczynaniami Mario i Luigiego oraz Grzybka. MOżemy także sprawdzić, jak na drodze radzą sobie Yoshi, Donkey Kong, Toad (Grzybek), Księżniczka oraz "ci źli" - Wario i Bowser. Każda z tych postaci ma inne statystyki i inaczej sprawdza się w różnych okolicznościach - niektórzy osiągają duże szybkości kosztem szybkości, inni natomiast są bardziej wytrzymali na ataki, lecz nieco wolniejsi. Warto więc zastanowić się przy wyborze naszej postaci.


Przed wybraniem kierowcy musimy jednak dokonać równie ważnego wyboru - chodzi o tryb, w którym będzie rozgrywała się zabawa. Tutaj autorzy nie popisali się - mamy do wyboru tylko dwie opcje. Możemy wziąć udział w mistrzostwach, bądź też zmierzyć się z czasem w trybie Time Trial. Jezęli dokonamy wyboru Mistrzostw Mario, jesteśmy w stanie wybrać stopień trudności - łatwy, normalny i trudny. Tryb łatwy to coś dla początkujących, dopiero zaczynających przygodę z grą. Można się tutaj spokojnie pościgać, nie martwiąc się o miejsce - przeciwnicy bowiem są bardzo powolni. Normalny tryb to coś dla tych, którzy pragną nieco więcej emocji. Tutaj przeciwnicy są szybsi i trudniej jest z nimi walczyć. Ich spryt stoi również na wyższym poziomie - potrafią sprowadzić na szary koniec nawet mocnego lidera, choć nie zawsze im się to udaje. Tryb najtrudniejszy to coś dla zaawansowanych graczy - tutaj nie ma czegoś takiego, jak prosta, powolna akcja. Istnieje tu tylko szybki, dynamiczny i zacięty wyścig o trofeum.



Na początku wspomniałem o typowej wyścigówce. Dlaczego? Wyjaśniałem to już w przykładzie Snowboard Kids i powtórzę to jeszcze raz. Na rynku gier konsolowych jest bowiem w bród produkcji, w których wcielamy się w postać jednego z animków, dosiadamy auta lub innego pojazdu i bierzemy udział w wykręconym wyścigu. Podczas zabawy używamy rozmaitych broni, które w każdej produkcji są podobne. Podobne w sensie zastosowania - ich wygląd może być inny. W jednej grze bowiem do spowolnienia przeciwników jadących za nami użyjemy miny, w innej zaś kamienia. W Mario Kart 64 swoistą rolę miny pełni skórka od banana. Skoro już mowa o broniach - w grze tej występuje ich sporo. Niestety, dużo jest broni o podobnym wyglądzie i zastosowaniu. Do spowolnienia wrogów użyjemy między innymi skorupek po żółwiach (naprowadzających i nie), pojedynczych i seryjnych bananów, grzybków, i tak dalej (pełna lista i opis broni w przewoniku).


Wspólną cechą gier typu Mario Kart 64 jest ogromna grywalność - po długim graniu zastanawiamy się, czemu jeszcze się bawimy. "Przecież ta gra jest typowa aż do bólu" - powiedzą inni, "Nie warto nawet zawracać nią sobie głowy" dodadzą inne, nie grające w ten tytuł osoby. Nie wiedzą jednak, co tracą - Mario Kart 64 to bardzo dobra, wciągająca wyścigówka, jeden z głównych atutów Nintendo.