Ostatnio Mario stał się moim małym szaleństwem: wszędzie, gdzie tylko nie spojrzę, widzę jego postać. Popularna jest ona bardzo, zwłaszcza wśród konsol Nintendo (co jest logiczne). Widziałem już masę gier z nieco otyłym hydraulikiem na pierwszym planie: zręcznościówki, platformówki, gry RPG - wszystkie pozycje smakowałem powoli, lecz z dużym apetytem i zaangażowaniem. Radość sprawiał mi widok nowej pozycji z Mario (to się chyba nie odmienia?), teraz jednak sam nie wiem, co mam czuć. Nowa pozycja z główną maskotką Nintendo, której tytuł został dodatkowo wzbogacony o imię słynnego goryla, Donkey Kong'a. - No cóż - mówię, - Zobaczymy!

Po raz kolejny mamy do czynienia z platformówką, o czym wiadomo bez dwóch zdań - co jak co, ale należy powiedzieć, iż Mario spełnia doskonale swoją rolę będąc umieszczonym w tych klimatach. Tym razem jednak zmienił się cel i struktura gry - już nie ratujemy księżniczki z rąk okrutnego Bowsera (Kupy) - tym razem staramy się dorwać równie złego Donkey Kong'a, który ukradł pieniędzy co niemiara. Powiedziałem wcześniej, że zmieniła się także struktura gry - co do tego można poczuć mały niedosyt, więc przybliżę kilka szczegółów dla jaśniejszego spojrzenia na sprawę.

Mario używa wielkiego młota do rozwalania przeciwników

Przede wszystkim zmianie (w stosunku do najsławniejszej serii gier na GBA - Super Mario Advance i innych platformówek na tę konsolkę, gdzie Mario występuje jako bohater główny) uległy poziomy, po których się poruszamy. Teraz nie pędzimy tylko w prawo w stronę, wydawałoby się, niekończącej się drogi. W Mario vs. Donkey Kong poruszamy się po z góry określonej pod względem rozmiarów planszy najeżonej pułapkami, potworami i bonusami. Cała rozgrywka polega na znalezieniu klucza do drzwi i wydostaniu się przez nie do następnego poziomu. Klucz, o którym mowa, jest zazwyczaj sprytnie ukryty i aby się do niego dostać należy przełączać przyciski, przechodzić przez teleporty, przeskakiwać duże przepaści i tak dalej, i tak dalej. To wszystko nie udałoby się naszemu bohaterowi bez specjalnych umiejętności, którymi łaskawie obdarzyła go korporacja Nintendo. I tak oto Mario pokonuje oponentów podnosząc kosze na śmieci i rzucając je na nich, rzucając ich własnym ciałem lub chociażby używając wielkiego młotka. Poza tym ma on do dyspozycji szereg manewrów nieprzydatnych w walce, jednakże mających niemały wpływ na rozgrywkę. Chodzi tutaj o wszelakie skoki z przewrotem, huśtanie się na poręczy czy chodzenie na rękach (niemalże nieprzydatne). Całość byłaby nieciekawa, gdyby nie Mario - to on nadaje uroku całej tej produkcji.

Akrobatyka to hobby hydraulika

Strona techniczna gry nie jest najlepsza, ale jak na rok 2004 (w którym gra została wydana), całkiem przyzwoita. Grafika nie jest najładniejsza, lecz można o niej powiedzieć sporo dobrego. Postaci są małe, co ma swój urok. Ich animacje są płynne, ładne i dopracowane. Przejdźmy jednak do plusów strony technicznej, do których zdecydowanie zalicza się dźwięk. Odgłosy wydawane przez głównego bohatera są zabawne, dobrze oddane i…znane nam już z innych gier z Mario (akurat to jest zaleta). Tak oto zaczynając zabawę usłyszymy charakterystyczne dla hydraulika „Let’s a go!”, a kończąc „Oki doki”. Całość jest podzielona na sześć różnych rozdziałów, w każdym z nich do przejścia jest sześć zwykłych poziomów oraz jedna walka z Donkey'em, a także minigra. Jest tego dużo, co dobrze wpływa na ocenę gry.


Mario vs. Donkey Kong to ogólnie dobra, choć nieco niedopracowana produkcja – mimo wszystkich wad myślę jednak, iż śmiało można ją polecić szerokiej grupie odbiorców. Chodzi tutaj zarówno o dzieci w bardzo młodym wieku, jak i młodzież, a nawet dorosłych - z pewnością wszyscy mogą spędzić przy niej wspaniałe, niezapomniane chwile.