Creative Assembly wzięło się za tworzenie krwawych gier akcji połączonych z RPG-ami? Jeszcze kilka lat temu można by to potraktować jako żart, ale nie teraz, gdy zbliża się premiera gry Viking: Battle for Asgard. Z pewnością dla wielu graczy jest to nowość (mało reklamowany przez media tytuł), a dodatkowe zaskoczenie wywołuje to, iż produkt znanej głównie z PeCetowych hitów firmy trafi wyłącznie na konsole nowej generacji. Ale cóż, może to i lepiej?

Gra pozwala nam wcielić się w postać Skarina – wikinga, który został wybrany jako „ten jedyny” i ma powstrzymać nadciągające do Midgard hordy nieumarłych, oczywiście nim będzie za późno. W tym celu będzie on musiał zwerbować kolejnych członków swojej armii, by rozgromić całe kohorty nieprzyjaciół i powstrzymać ich od zniszczenia rodzinnego miasta. Każdego potencjalnego wojownika umięśniony młodzieniec może przyłączyć do armii na dwa sposoby: działając swoją reputacją lub posługując się złotem, z czego ten drugi sposób jest znacznie prostszy.

Viking: Battle for Asgard ma być grą rozbudowaną, o ogromnym świecie do eksplorowania i dużej ilości misji, jakie przyjdzie nam wykonać (głównych oraz pobocznych). Już teraz wygląda na to, iż questy (a raczej kolejność ich wykonywania) będziemy sami dobierać, w zależności od naszych umiejętności i doświadczenia. Nie ma tutaj więc mowy o żadnej liniowości. Należy również powiedzieć, iż zadania nie będą się sprowadzały do znalezienia jakiegoś artefaktu czy zabicia określonej ilości przeciwników – tutaj wykonanie misji wiąże się z dalszymi sukcesami, a jej zakończenie niepowodzeniem niesie za sobą duże konsekwencje w przyszłości, choć nie przekreśla całej zabawy. Omawiana przeze mnie produkcja często nazywana jest krwawą, brutalną, a przy tym bezmyślną siekaniną. Nie do końca jest to prawda. Owszem, bywa tak, iż na ekranie trudno odróżnić swoją postać od innych (za sprawą dużej ilości krwi), ale zadania nie są skonstruowane metodą „zabij i zmierzaj dalej” – nie zawsze będziemy zmuszeni walczyć. Często przymusem będzie zachowanie milczenia i ciche podkradanie się do rozmaitych baz, obozów, itp.

- A mama mówiła: „Siedź prosto, bo dostaniesz skoliozy”...

W miarę upływu czasu, wykonywania misji i pozyskiwania sojuszników założenia gry będą się zmieniać, a pojedyncze wyprawy na wroga staną się przeszłością. Rozpoczną się bitwy, nad którymi nie będziemy mogli sprawować pełnej kontroli – nasze wojska zmierzą się z zastępami przeciwnika. Tutaj będzie się liczyć nasze doświadczenie i umiejętności: sami bowiem będziemy zmuszeni wziąć na siebie pokonywanie większej ilości wrogów. Oczywiście będzie można ustalić strategię potyczki, ale wyłącznie przed rozpoczęciem działań bojowych. Ustalimy więc jak, gdzie i kiedy ma się rozgrywać bitwa oraz jakie formacje ma przyjąć nasza armia, ale podczas boju nasza władza się skończy, a każdy będzie zdany tylko na siebie.

Walka stanowi dla wikingów (z wskazaniem na naszego bohatera) bardzo ważny czynnik życia: ze strony autorów nie mogło więc zabraknąć dopracowania jeśli chodzi o system potyczek. Wrogów można pokonywać na najróżniejsze sposoby, korzystając przy tym z bogatego arsenału ciosów, jakim dysponuje bohater – od chwytów, aż po brutalne kopnięcia. W grze możliwe jest również korzystanie z pomocy magicznych istot. Możemy na przykład oswoić smoka i wykorzystać go do siania spustoszenia na polu bitwy. Ponadto skorzystamy z szerokiego wachlarza magicznych zdolności, które zapewni nam przychylność czuwających nad nami bogów.

Świat gry, tak chwalony przez autorów, wymaga poświęcenia nieco uwagi. Opisując go należy powiedzieć o olbrzymiej swobodzie, jaką zaoferowali ludzie z Creative Assembly. Tutaj nie uświadczymy żadnych niewidzialnych ścian czy też linii oddzielających teren, a wszystkie lokacje są od razu dostępne – bez potrzeby wcześniejszego ich odblokowywania. Oczywiście nie należy tego rozumieć tak, iż każde miejsce można od razu odwiedzić – wszystko to bowiem zależy od naszego doświadczenia. Wiadome jest, iż niedoświadczony w boju wiking z garstką kamratów nie powali na kolana władcy orków – nie ma więc sensu wybierać się na ich siedzibę, co jest przecież naturalne. Cały świat gry podzielony został na trzy odrębne wyspy, między którymi możemy się dowolnie poruszać. Każda z nich oferuje oczywiście inne sekrety, innych przeciwników do pokonania i zapewniam, iż przy każdej będzie można spędzić przynajmniej kilka godzin.

- Coś mi się wydaje, że nie umyłeś dokładnie tego basenu...

Grafika w grze, czysto next-genowska, robi olbrzymie wrażenie. Co prawda po kilku trailerach, screenshotach i zapewnieniach autorów nie można powiedzieć, jak będzie w rzeczywistości, lecz można przypuszczać, iż od strony technicznej gra będzie w stanie zaimponować. Zaimponować na krótką chwilę, bowiem co chwila zapowiadane są nowe, lepsze pod tym względem pozycję i wątpię, że Viking: Battle for Asgard będzie niedoścignionym wzorcem przyszłości. Wiadome jest jednak, iż będzie na czym zawiesić oko, a mnie to wystarcza.

Grafika grafiką, ale mam szczerą nadzieję, iż pomysł skonstruowania tak oryginalnego RPG-a wypali autorom – mało bowiem na rynku jest tego typu gier, opowiadających historię Wikingów. Może to więc być niczego sobie oderwanie od świata elfów, wróżek i tym podobnych stworów. Nadzieje wielkie, oby się spełniły…